Σάββατο, Μαρτίου 25, 2006

Ένα πουλί θέλει να βγει απ΄ το κλουβί του

(Σεπτέμβριος 1995)


Ω θάνατε βασιλέα των πραγμάτων
πιέζεις απόψε το μικρό μου στήθος.

Νίκος Καρούζος



Δέκα το βράδυ. Έμενε μια ώρα για να τελειώσει η βάρδια. Ως εκείνη τη στιγμή, ρουτίνα: Δυο τροχαία, χωρίς σοβαρούς τραυματισμούς, ένα έμφραγμα, δυο τραυματισμοί ηλικιωμένων από πτώσεις. Άκουσα από το κέντρο «πιθανή απόπειρα αυτοκτονίας, γυναίκα» και, μετά, το όνομα της Ισμήνης.

Σώθηκε από καθαρή τύχη: Όταν πήρε τα χάπια και το ουίσκι, δεν άργησε να χάσει τις αισθήσεις της. Το τέλος ήταν ζήτημα λίγου χρόνου. Εκείνη την ώρα έφτανε ο μικρός της αδελφός που αποφάσισε να περάσει το Σαββατοκύριακο στην Αθήνα με την κοπελιά του. Ερχόταν συχνά, χωρίς προειδοποίηση, από την Καρδίτσα, είχε κλειδί και έμπαινε. Εκείνο το βράδυ έτυχε να ‘ρθει την κατάλληλη στιγμή. Σύμπτωση ήταν και το ότι είχα βάρδια εκείνη την ώρα, συμμετέχοντας σ ένα μετεκπαιδευτικό πρόγραμμα για επείγοντα περιστατικά. Αν γινόταν λίγο αργότερα, πιθανόν να μην το μάθαινα παρά πολύν καιρό μετά, ή ποτέ. Είχαμε τουλάχιστον δυο χρόνια να συναντηθούμε.

Ήταν η πρώτη φορά που είχα μπροστά μου, σε άμεσο κίνδυνο θανάτου, έναν δικό μου άνθρωπο και σοκαρίστηκα. Ευτυχώς, ο γιατρός της βάρδιας ήταν επαγγελματίας, ψύχραιμος, γρήγορος και ακριβής στις κινήσεις του. Έτσι δεν χάθηκε πολύτιμος χρόνος. Δυο μέρες αργότερα, η Ισμήνη συνήλθε.

* * *

Όταν με είδε να μπαίνω, δεν ξαφνιάστηκε, την είχε ενημερώσει ο αδελφός της. Χαμογέλασε αμήχανα. Κάθισα στο κρεβάτι της, πήρα το χέρι της, της χάιδεψα το πρόσωπο. Πέρασε αρκετή ώρα, σιωπηλά. Μου έσφιγγε αδύναμα το χέρι και με κρατούσε κοντά της. Την έβλεπα χλωμή, κουρασμένη, στο όριο, και άθελά μου έφερνα στο μυαλό μου την εικόνα της, όταν την πρωτογνώρισα.

Ήρθε η νοσοκόμα και άλλαξε τον ορό.

«Γιατρέ, σε λίγο θα περάσει για επίσκεψη ο κύριος καθηγητής. Αν θέλετε να του μιλήσετε, είναι ευκαιρία»

Την ευχαρίστησα και τον περίμενα. Όταν κατέφθασε, ανάμεσα στην πολυπληθή συνοδεία του αναγνώρισα τον συμφοιτητή μου Σωκράτη, χωρίς μαλλιά πια, αλλά με την ίδια καλοκάγαθη διάθεση. Όταν τελείωσε η επίσκεψη με πήρε στο γραφείο των επιμελητών και σέρβιρε γαλλικό καφέ. Έκανε μια σε βάθος ανάλυση της συνέργιας ψυχοφαρμάκων και αλκοόλ, καθώς και της αγωγής που την υπέβαλαν και κατάληξε λέγοντας πως η Ισμήνη είναι τυχερή, όχι μόνο γιατί γλίτωσε, αλλά, μάλλον, δεν θα της μείνουν κουσούρια… Παρατήρησε ότι το πρόβλημα είναι πια καθαρά από την ψυχική σφαίρα, ώστε να μην το επαναλάβει… Ήταν προφανές ότι αναρωτιόταν τι είδους σχέση είχα με την Ισμήνη. Τον διευκόλυνα εξηγώντας ότι ήταν παλιά γνωστή από το πανεπιστήμιο και έτυχε να έχω βάρδια στα επείγοντα, όταν τηλεφώνησε ο αδελφός της, και άφησα να εννοηθεί ότι δεν υπήρχε παρά φιλική σχέση μεταξύ μας. Του πρόσφερα από τα άφιλτρά μου, δεν κάπνιζε. Με πληροφόρησε ότι απαγορεύεται σ εκείνον τον χώρο,

«Άναψέ το, ο παππούς έφυγε… Εξάλλου μόνο εγώ δεν καπνίζω από όλο το προσωπικό»

Τον θυμόμουν, χρόνια μαζί στα εργαστήρια και τις κλινικές, δεν τον είχα δει ποτέ με τσιγάρο.

Ο Σωκράτης άρχισε τότε να εξηγεί ότι «υπάρχει μεν η πιθανότητα να ξεπεράσει η ασθενής την ιδέα της αυτοκτονίας, αλλά χρειάζεται βοήθεια… Οι γονείς της μένουν στην επαρχία, είναι γέροι και άρρωστοι… Ενημερώθηκαν ότι έπαθε μια τροφική δηλητηρίαση. Ο αδελφός δεν μπορεί να βοηθήσει, η ίδια είναι χωρισμένη και απ’ ό,τι βλέπω δεν υπάρχει σύντροφος… Έπειτα πρέπει να αποφασισθεί τι θα πει στη δουλειά της, αν θα πάρει μακροχρόνια αναρρωτική άδεια από ψυχίατρο ή σχετικά σύντομη από εμάς… Εσύ, Κίμωνα, συγνώμη που ρωτάω, πόσο μπορείς να βοηθήσεις;»

Έσβησα το τσιγάρο μου στο πλαστικό κύπελλο με τα υπολείμματα του καφέ. Αυτήν την ερώτηση την είχα κάνει πολλές φορές στον εαυτό μου, πως δηλαδή θα βοηθούσα; Εδώ χρειαζόταν ένας αφοσιωμένος φίλος, που θα αφιέρωνε πολύ χρόνο. Έβλεπα πως ήταν αδύνατον να ανταποκριθώ εγώ κι αυτό με αναστάτωνε γιατί, υπό ορισμένες προϋποθέσεις η Ισμήνη θα μπορούσε να είναι η γυναίκα της ζωής μου - και πριν μερικά χρόνια δεν δίστασα ούτε στιγμή να την παρατήσω, όταν εμφανίστηκε η Καλυψώ. Δεν ήταν βέβαια καθοριστικό γεγονός, αλλά συνέβαλα κι εγώ με την συμπεριφορά μου στην εξέλιξή της. Τώρα έβλεπα πως η Ισμήνη ήταν μόνη, αβοήθητη κι εγώ δεν είχα καμιά δυνατότητα να μείνω μαζί της, χωρίς να αναστατώσω ανεπανόρθωτα τις δεσμεύσεις, τις ασχολίες και γενικά τον τακτοποιημένο κόσμο γύρω μου.

«Φοβάμαι ότι πολύ λίγο μπορώ να βοηθήσω» απάντησα στον Σωκράτη και άναψα καινούριο τσιγάρο.

«Αυτό που κάνεις είναι πολύ κακό!» είπε έντονα ο Σωκράτης, «εννοώ το τσιγάρο… Εκτάκτως, θα καπνίσω κι εγώ ένα…»

Προς μεγάλη μου έκπληξη έβγαλε από το συρτάρι του γραφείου του ένα πακέτο Marlboro.

Αίφνης ο Σωκράτης παρατήρησε πως δεν είχα αλλάξει και πολύ, αν εξαιρέσουμε ότι δεν είχα πια γένια και μακριά μαλλιά.

«Εγώ είχα εντυπωσιακές εξελίξεις!» είπε και έδειξε το απαστράπτον κρανίο του.

Γελάσαμε, η ατμόσφαιρα χαλάρωσε και τον ρώτησα για την απόφασή του να μπει στο ΕΣΥ. Δεν ήταν ευχαριστημένος από τον μισθό, τις συνθήκες εργασίας, τις προοπτικές για εξέλιξη, τις σχέσεις του με τον διευθυντή και τους παλαιότερους συναδέλφους του. Είπε πως η μόνη σώφρων διέξοδος είναι η μετακίνηση στην επαρχία, αλλά αυτό είναι αδύνατον, για οικογενειακούς λόγους, δηλαδή η γυναίκα του αρνήθηκε πεισματικά να τον ακολουθήσει στην Κέρκυρα, απ’ όπου καταγόταν ο πατέρας του και ο ίδιος θα ήθελε να εγκατασταθούν.

«Αυτά τα θέματα να τα τακτοποιήσεις πριν παντρευτείς, μετά είναι πολύ αργά, αν έχεις και παιδιά, όπως εμείς… Αλήθεια, δεν παντρεύτηκες; Τι έγινε εκείνη η ωραία κοπέλα, η Καλυψώ;»

Του εξήγησα ότι η Καλυψώ είχε παντρευτεί εδώ και χρόνια κι εγώ εξακολουθώ να γεύομαι την ελεύθερη ζωή.

«Καλά κάνεις, καλά κάνεις! Για πες μου τώρα, με τι ασχολείσαι;»

Ήμουν ελεύθερος επαγγελματίας, μόνο τα απογεύματα, για λόγους βιοπορισμού. Τα πρωινά δούλευα σε επιδοτούμενα ερευνητικά προγράμματα και τις νύχτες τη διατριβή που είχα ξεκινήσει. Έτυχε να κάνω την ειδικότητα κοντά στον μοναδικό, ίσως, Έλληνα καθηγητή παιδιατρικής, που μπορούσε όχι μόνο να αποδεχθεί την αναρχική μου φύση, αλλά με βοήθησε με κάθε τρόπο να ξεκινήσω μια έντονη ερευνητική δραστηριότητα, στην κλινική του. Το έκανε χωρίς να ζητά τίποτα περισσότερο από επαγγελματισμό και αποτελεσματικότητα υψηλών προδιαγραφών, στοιχεία που εκμεταλλευόταν και αυτός, παραχωρώντας ως αντάλλαγμα όλες τις δυνατότητες και τις διασυνδέσεις που είχε στην Αθήνα και στο εξωτερικό. Με δικές του προτροπές και συστάσεις πέρασα δύο από τα χρόνια της ειδικότητας στο Παρίσι, χρηματοδοτούμενος πάντοτε από ευρωπαϊκά ερευνητικά προγράμματα. Όσο ήμουν στη Γαλλία άρχισα να συμμετέχω στις αποστολές των «γιατρών χωρίς σύνορα». Ο Σωκράτης εξεπλάγη όταν του είπα πως έχω ήδη πάει στην Παλαιστίνη, δυο φορές, στη Σομαλία και στη Ζάμπια… Του εξήγησα ότι σκοπεύω, τα επόμενα χρόνια, να το κάνω αυτό συστηματικά, γι’ αυτό παρακολουθούσα και το μετεκπαιδευτικό στα επείγοντα περιστατικά, βλέποντας ότι στις αποστολές είναι απολύτως απαραίτητη η σχετική εκπαίδευση και εμπειρία.

«Δηλαδή, κάτι σαν ιεραποστολή…» έκανε ο Σωκράτης.

Γέλασα και του απάντησα πως όχι, δεν το βλέπω έτσι, αλλά ό,τι κάνω θέλω να γίνεται επαγγελματικά, η ευαισθητοποίηση του πλούσιου πρώτου κόσμου για τα προβλήματα του τρίτου είναι κάτι που με ενδιαφέρει πολύ, αλλά πρέπει να γίνεται αποτελεσματικά, άρα θέλει να έχεις αποκτήσει κάποιες απαραίτητες γνώσεις και δεξιότητες…

«Καταλαβαίνω… Ωραία! Αλλά από χρήμα, τι γίνεται; Αντίθετα μ’ εμάς, εσείς οι παιδίατροι μπορείτε ακόμα να θησαυρίσετε…»

«Εγώ δεν έχω μεγάλες ανάγκες, δεδομένου ότι δεν έχω οικογένεια να υποστηρίξω και επιπλέον είμαι μάλλον ήπιος καταναλωτής…»

«Μακάρι να ήμουν κι εγώ ήπιος, όπως λες… Αλλά έχω και δυο μικρά, πήρα και την BMW…»

«…και ζορίζεσαι»

«Εσύ δεν έχεις αμάξι;»

«Έχω, αλλά στο τρίτο του κόστους μιας ολοκαίνουργης "μπέμπας". Δε βαριέσαι… Η ζωή είναι πολύ μικρή για να μιζεριάζουμε, άρα ας υποστηρίξουμε σθεναρά τις επιλογές μας…»

Ο Σωκράτης με κοίταζε ξαφνιασμένος.

«Σήμερα με έχεις μπερδέψει πολύ! Πάντως ενδιαφέρομαι κι εγώ να βοηθήσω με τους "γιατρούς χωρίς σύνορα", όχι σε αποστολές εκτός συνόρων βέβαια…»

Αποχαιρετιστήκαμε σε φιλική, αν και χλιαρή, ατμόσφαιρα.

* * *

«Τώρα είμαι καλά» έλεγε η Ισμήνη. «Νοιώθω πολύ κουρασμένη, αλλά χαίρομαι που είμαι εδώ… Θυμάμαι που έλεγες ότι οι γυναίκες κάνουν περισσότερες απόπειρες, αλλά δεν τα καταφέρνουν, τις περισσότερες φορές. Εγώ προσπάθησα, σοβαρά. Δεν ήθελα πια, δεν άντεχα… Δεν είναι ότι δεν πήγε καλά ο γάμος μου, αυτό το πήρα απόφαση, αλλά είχαν μαζευτεί πολλά…»

Ο γάμος της Ισμήνης με τον Κέκροπα ήταν ανεξήγητη, εξωφρενική, επιλογή της. Αυτός ήταν δάσκαλος, εμφανίσιμος, δυο χρόνια νεότερος και, ταυτόχρονα, η επιτομή της ανοησίας. Τον είχα συναντήσει δυο -τρεις φορές και δεν πίστευα στα μάτια μου και - κυρίως - στ αυτιά μου: Ο άνθρωπος ήταν ανεπανάληπτος κόπανος. Όταν η Ισμήνη μας τον παρουσίασε ως σύζυγο, νόμιζα ότι αστειευόταν, αλλά το αστείο ήταν ότι έζησαν μαζί σχεδόν τρία χρόνια. Μέχρι το οριστικό τέλος χώρισαν τουλάχιστον έξι φορές. Ατυχώς, η Ισμήνη δεν συνήλθε μετά την απομάκρυνση του Κέκροπα, αντίθετα, τα πράγματα δυσκόλεψαν, άρχισε να έχει ψυχοσωματικές διαταραχές, δεν ήθελε να βγαίνει από το σπίτι, δυσκολευόταν να ανταποκρίνεται στη δουλειά της, στο γυμνάσιο που δίδασκε.

«Για όλα φταίει η κατάρα του Διομήδη» είπε η Ισμήνη και ψευτογέλασε. «Λες και με καταράστηκε να μη μου στεριώσει ένας άντρας της προκοπής στη ζωή μου, μετά απ’ αυτόν… Τους έχω μετρήσει, εκατόν έξι ήταν μετά τον Διομήδη, συν δύο αμφιλεγόμενες περιπτώσεις, που δεν θυμάμαι καλά τι έγινε, γιατί ήμουνα πολύ μεθυσμένη. Από όλους αυτούς άξιζαν δυο παντρεμένοι, ένας μαθηματικός που σκοτώθηκε σε τροχαίο, ένας Ρώσος που εξαφανίστηκε ξαφνικά, άντε να βάλω κι εσένα, που μ έκανες να χαρώ για λίγο… Απορείς γιατί παντρεύτηκα τον Κέκροπα; Ήταν ο μόνος που μου έκανε πρόταση γάμου… Δηλαδή, μου είχε κάνει και ο Διομήδης, όταν είμαστε φοιτητές. Τότε είχα γελάσει πολύ, αλλά με τον Κέκροπα δεν γέλασα, άρχισα να το σκέφτομαι και τελικά συμφώνησα… Και μετά απ’ όλους αυτούς έμεινα μόνη, δεν ήθελα πια ν ακούσω για άντρες, είχα σιχαθεί και την ιδέα ακόμα…»

Η Ισμήνη ήθελε να μιλήσει κι εγώ την άκουγα χωρίς να τη διακόπτω ή να της φέρνω αντιρρήσεις.

«Κι όλα είχαν αρχίσει τόσο όμορφα… Δώδεκα χρονών ήμουν όταν έφυγα για πρώτη φορά από το σπίτι μου. Έφυγα, δηλαδή κρύφτηκα στο πίσω μέρος του βενζινάδικου ενός θείου μου… Με έψαχναν όλοι, αλλά αυτός με βρήκε και τάχα ότι θα φώναζε τον πατέρα μου… καταλαβαίνεις. Αλλά μου άρεσε πολύ, τον είχα εραστή σχεδόν τέσσερα χρόνια. Περασμένα μεγαλεία… Πως θα γυρίσω πίσω στο σπίτι; Πως θα πάω στο σχολείο;»

Δεν ήξερα πώς να την παρηγορήσω. Ο πόνος της μου δάγκωνε την καρδιά, αλλά στοιχειώδης σωφροσύνη επέβαλε την αποφυγή οποιασδήποτε προσωπικής εμπλοκής. Μου είπε και ειδοποίησα μια συνάδελφό της, τη Θάλεια, "τσιμέντο", κατά την έκφραση του Θεύδη.

* * *

Με τον Διομήδη και τον Θεύδη εξακολουθούσαμε να βρισκόμαστε τακτικά. Όταν διαπίστωσα κάποια στιγμή ότι οι δουλειές και οι οικογένειές τους δεν επέτρεπαν να συναντιόμαστε, πρότεινα και συμφωνήσαμε να βρισκόμαστε, οπωσδήποτε, κάθε πρώτη Τρίτη του μήνα και, προαιρετικά, κάθε τρίτη. Το σύστημα λειτούργησε κι έτσι οι φίλοι μου έμαθαν σύντομα τα νέα της Ισμήνης.

Ο Διομήδης κεραυνοβολήθηκε. Έμεινε πολύ ώρα σιωπηλός, μόνο έπινε.

«Αν η Ισμήνη είχε μυαλό στο κεφάλι της τώρα θα είχαμε ζήσει μαζί δεκαπέντε χρόνια και θα συνεχίζαμε… Είμαι σίγουρος ότι με αγαπούσε, αλλά την τράβηξε μακριά μου η μυθολογία της εξόδου… Ξέρετε, η έξοδος προς μιαν άγνωστη, μυστηριώδη και γοητευτική Χώρα των Ανδρών. Ποια κατάρα του Διομήδη; Η Ισμήνη καταναλώθηκε σε αυταπάτες, δεν την καταράστηκε κανένας, μόνη της το επέλεξε… Εγώ δεν ερωτεύτηκα ποτέ ξανά. Ήταν ο πρώτος και τελευταίος έρωτας της ζωής μου, από αυτήν και μετά έμεινα κατά κάποιον τρόπο ερωτικά ανίκανος… Δηλαδή, ως προς το συναισθηματικό μέρος, να μην παρεξηγηθώ… Ας πιούμε στην υγειά της, να της πάνε όλα καλά από δω και μπρος!»

Τσουγκρίσαμε και ήπιαμε.

4 Comments:

At 3:51 μ.μ., Blogger AMANDA said...

τυχερός είσαι που σώθηκε. μακάρι να είχε σωθεί και ο δικός μου άνθρωπος σε κείνο το τροχαίο...
γαμημένη δουλειά!!!

 
At 11:16 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Best regards from NY! http://www.valtrexbuy.info incorporate in virginia online casino gambling heavy duty suv roof racks bentley auto luggage rack and car top carrier 2003 saturn chevy venture roof rack Tratamiento gr fico roof rack jeep liberty bags Suv roof rack baskets Plastic surgery statistics of 2005 Louis vutton jackets Weight loss from effexor withdrawal aviator roof rack Mailing address - income tax returns

 
At 5:45 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Looking for information and found it at this great site... »

 
At 4:29 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Looking for information and found it at this great site... video editing schools

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home